Λίγοι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα είχε ήδη από το 1795 έναν από τους πιο επιτυχημένους συνεταιρισμούς στον κόσμο. Η Συντροφιά των Αμπελακίων — μια μικρή κοινότητα στη Θεσσαλία — κατάφερε να εξάγει τα βαμβακονήματά της σε ολόκληρη την Ευρώπη, να χτίσει σχολεία, να στηρίξει τους φτωχούς και να λειτουργεί με απόλυτη διαφάνεια και δημοκρατία.
Το καταστατικό τους άρχιζε με τα λόγια: «Ου γάρ εισιν δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών».
Η ΕΛΕΑ δεν επινοεί κάτι καινούργιο. Επαναφέρει κάτι βαθιά ελληνικό: την ιδέα ότι όταν οι άνθρωποι συνεργάζονται με ειλικρίνεια, διαφάνεια και κοινό σκοπό, μπορούν να πετύχουν πράγματα που κανείς μόνος του δεν θα μπορούσε.
Σήμερα, κατά το ίδιο πρότυπο, η ΕΛΕΑ χτίζει ένα δίκτυο παραγωγής, εμπορίου και πολιτισμού — από τον Έλληνα αγρότη στον Έλληνα της ομογένειας, και από εκεί στον κόσμο ολόκληρο.